ଜଗତସିଂହପୁର: ହାତରେ ରିପୋର୍ଟ ଧରି କେହି ଧାଡ଼ିରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇଛି ତ କେହି ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଚଟାଣରେ ଗଡ଼ୁଛି। କାହାର ଏକ୍ସ-ରେ (X-ray) ଦରକାର ତ ଆଉ କାହାର ଅଲଟ୍ରାସାଉଣ୍ଡ (Ultrasound), କିନ୍ତୁ ସବୁଠି ସେଇ ଗୋଟିଏ ଉତ୍ତର- ‘ମେସିନ ଖରାପ ଅଛି, ବାହାରକୁ ଯାଅ’। ଏ ହେଉଛି ଜଗତସିଂହପୁର ଜିଲ୍ଲା ମୁଖ୍ୟ ଚିକିତ୍ସାଳୟର ବାସ୍ତବ ଚିତ୍ର। ଲୋକେ ଆଶା ନେଇ ଆସୁଛନ୍ତି ଭଲ ହେବାକୁ, ହେଲେ ଏଠିକାର ଅବ୍ୟବସ୍ଥା ଦେଖିଲେ ରୋଗ ନ ହୋଇଥିବା ମଣିଷ ବି ରୋଗିଣା ହୋଇଯିବ।
ଡାକ୍ତରଖାନାକୁ ଆସିଲେ ରୋଗ ଭଲ ହେବ କ’ଣ, ଓଲଟା ଟେନସନ (Tension) ବଢ଼ିଯାଉଛି। ଏଠି ସ୍ପେଶାଲିଷ୍ଟ (Specialist) ଡାକ୍ତରଙ୍କର ଘୋର ଅଭାବ। ଛୋଟ ମୋଟ ଚିକିତ୍ସା ପାଇଁ ବି ରୋଗୀଙ୍କୁ ସିଧା କଟକ କିମ୍ବା ଭୁବନେଶ୍ୱର ‘ରେଫର’ (Refer) କରି ଦିଆଯାଉଛି। ଯାହା ପାଖରେ ପଇସା ଅଛି ସିଏ ତ ପ୍ରାଇଭେଟ (Private) କ୍ଲିନିକ ଚାଲିଯାଉଛି, କିନ୍ତୁ ଦିନ ମଜୁରିଆ ଗରିବ ଲୋକଟିଏ ଯିବ କୁଆଡ଼େ? ତା’ ପାଇଁ ଏଇ ସରକାରୀ ହସ୍ପିଟାଲ ହିଁ ଭରସା, ହେଲେ ସେଇ ଭରସା ଏବେ ଭାଙ୍ଗିବାରେ ଲାଗିଛି।
ମେସିନ ସବୁ ଅଛି ହେଲେ କାମ କରୁନି। କୋଟି କୋଟି ଟଙ୍କାର ସରକାରୀ ସମ୍ପତ୍ତି ଏବେ ଖତ ଖାଉଛି। ବ୍ଲଡ଼ ଟେଷ୍ଟ (Blood Test) ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସ୍କାନିଂ (Scanning) ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁଥିରେ ଅସୁବିଧା। ହସ୍ପିଟାଲ ଭିତରେ ପଶିଲେ ଗନ୍ଧରେ ନାକ ଫାଟିଯାଉଛି। ଚାରିଆଡ଼େ ଅସନା ପରିବେଶ। ସଫେଇ ପାଇଁ ବଜେଟ (Budget) ଆସୁଛି, ହେଲେ କାମ କୁଆଡ଼େ ଯାଉଛି କେହି ଜାଣିନାହାନ୍ତି। ୱାର୍ଡ (Ward) ଭିତରେ କୁକୁର ବୁଲୁଛନ୍ତି, ଯାହା ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ସେବାର ଅସଲ ମୁଖା ଖୋଲି ଦେଉଛି।
ଲୋକଙ୍କ ଅଭିଯୋଗକୁ କେହି ଶୁଣୁନାହାନ୍ତି। ସିଡିଏମଓ (CDMO) କିମ୍ବା ହସ୍ପିଟାଲ କର୍ତ୍ତୃପକ୍ଷ କେବଳ ‘ଆମେ ଦେଖୁଛୁ’ କହି ଚୁପ୍ ବସିଛନ୍ତି। ଯଦି ଜିଲ୍ଲାର ଏହି ମୁଖ୍ୟ ହସ୍ପିଟାଲ ନିଜେ ‘ରୋଗିଣା’ ହୋଇ ପଡ଼ିଛି, ତେବେ ସାଧାରଣ ଜନତା ଭରସା କରିବେ କାହା ଉପରେ? ସରକାରଙ୍କ ‘ମାଗଣା ଚିକିତ୍ସା’ର ନାରା ଏଠି କେବଳ ପ୍ରହସନ ପାଲଟିଛି।
